شماره ۱۹۸۲ - باز روی تو خون آلوده و جعد تو تر است

باز روی تو خون آلوده و جعد تو تر است
زلف مشکین ترا باد صبا جلوه گر است ۱

گل دمد در چمن حسن تو از خندیدن
مگر اندر سر زلف تو نسیم سحر است ۲

تا بزیر و زبر رخ گل و سنبل داری
سنبل و گل شده از روی تو زیر و زبر است ۳

هر که دید آن خط تو غالیه دارند از اشک
خال مشکین تو خود غالیه دان دگر است ۴

نگشاید مگر آن لحظه که لب بگشایی
جعد شکر که گره بر گره از نیشکر است ۵

وصل تو هیچ فراموش ز دل می نشود
گوییا لطف ملک زاده خورشید فر است ۶