شماره ۱۹۲۶ - بیکار دلی باشد کو را نبود دردی

بیکار دلی باشد کو را نبود دردی
کاهل فرسی باشد کز وی نجهد گردی ۱

دردی که ز عشق آید، جانم به فدای آن
خود جان نبود شیرین بی ذوق چنان دردی ۲

از گردش چشمت هست آواردگی دلها
تا کعب نفرماید، جنبش نکند نردی ۳

شبها منم و شمعی هم سوخته و هم مست
گه مرده و گه زنده، آهی و دمی سردی ۴

شد وقت گل و روزی فریاد که ننشینی
یک دم چو گل سرخی در پیش گل زردی ۵

زانگه که غمت در دل چون حرص بخیلان شد
دارم همه شب چشمی چون دست جوانمردی ۶

گفتم که غمت آخر تا چند خورد خسرو
خندید که عاشق را به زین نبود خوردی ۷