این شعر عاشقانه و غزل‌گونه، بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق است که با کنایه‌ها و استعاره‌های زیبا، درد عشق، رنج‌های ناشی از آن و امیدواری‌های شاعر را به تصویر می‌کشد. شاعر از غمزه‌ها و نگاه‌های معشوق، رشک بر کاغذی که نامه‌های معشوق بر آن نوشته می‌شود، و خواب‌های شیرین و تعبیر آن‌ها سخن می‌گوید. همچنین، اشاره‌ای به تقدیر و سرنوشت دارد.
این شعر حاوی مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و لذت‌بخش باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و کنایه‌های پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.
شماره ۱۸۷۶ - گاهم ز غمزه ها هدف تیر می کنی
گاهم زبون چشم زبون گیر می کنی ۱
من جامه کاغذین کنم از رشک کاغذت
کان را چو برگ که هدف تیر می کنی ۲
خونها که می خورانیم، از تو بدین خوشم
گویی به کام من شکر و شیر می کنی ۳
شب گوییا به خواب لبم بر دهان تست
این خواب را بگو که چه تعبیر می کنی؟ ۴
من از غمت خمیده، تو گویی جوان شدی
خوش خنده ایست اینکه به تدبیر می کنی ۵
گفتی بلا رسد که به خواریت می کشد
جان عزیز من، تو چه تقصیر می کنی؟ ۶
هر دم مگو، ز یاری خسرو مراست شک
زیرا سخن مخالف تقدیر می کنی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
