شماره ۱۸۶۶ - آمد آن شادی جان بر ما دی

آمد آن شادی جان بر ما دی
شادی افزود مرا بر شادی ۱

پایش افتادم و لب بگرفتم
گفت، بگذار، کجا افتادی؟ ۲

گفتم آن کردم، چون باد صبا
از دل غنچه گره نگشادی ۳

سرو در آرزوی بندگیت
گله ها می کند از آزادی ۴

یاد داری که از این پیش ز لطف
باده بر یاد خودم می دادی ۵

کرد بیداد تو بر خسرو جور
نستد دارویی از بیدادی ۶