خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عارفانه از حافظ، بیانگر درد و رنج عشق، ناله‌های عاشقانه، و تمایل به وصال معشوق است. شاعر از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند، دردهایش را تسکین دهد، و اجازه دهد تا در کنارش باشد. همچنین، اشاره‌هایی به مفاهیمی مانند بت‌پرستی، کفر، و عرفان نیز در شعر دیده می‌شود.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'بت‌پرستی' و 'کافر' نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک صحیح دارند.
شماره ۱۸۴۱ - گر تو سیمین سرو را شکل سرافرازی دهی
گر تو سیمین سرو را شکل سرافرازی دهی
بنده را در ناله با بلبل هم آوازی دهی ۱
بهر مردن گشتم اینک ساخته تا کی هنوز
نرگس بدخوی را تعلیم بدسازی دهی ۲
آب چشم من که شد غماز حال من به خون
کسوت لعلش همی تعلیم غمازی دهی ۳
بت پرستی دلم بسیار شد،وقت است اگر
تیغ کافر کش به دست غمزه غازی دهی ۴
داد این مرهم بده کز زیر پایت دور ماند
چون به صف عاشقان داد سرافرازی دهی ۵
یار در دل، خسروا و جانم آخر، شاید آنک
پادشاه را با گدایی خانه انبازی دهی ۶
بنده را در ناله با بلبل هم آوازی دهی ۱
بهر مردن گشتم اینک ساخته تا کی هنوز
نرگس بدخوی را تعلیم بدسازی دهی ۲
آب چشم من که شد غماز حال من به خون
کسوت لعلش همی تعلیم غمازی دهی ۳
بت پرستی دلم بسیار شد،وقت است اگر
تیغ کافر کش به دست غمزه غازی دهی ۴
داد این مرهم بده کز زیر پایت دور ماند
چون به صف عاشقان داد سرافرازی دهی ۵
یار در دل، خسروا و جانم آخر، شاید آنک
پادشاه را با گدایی خانه انبازی دهی ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۴۰ - چتر عنبروش کن از گیسو که سلطان منی
گوهر بعدی:شماره ۱۸۴۲ - جان شیرین منی، ای از لطافت چون پری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
