شماره ۱۷۴۴ - از بس که ریخت چشمم بهر تو خون تیره

از بس که ریخت چشمم بهر تو خون تیره
کم ماند بهر گریه در چشم من ذخیره ۱

چشم مقامر تو از بس دغا که دارد
مالیده صبر ما را همچون سفوف زیره ۲

ای من غلام آن لب کان را اگر چه بیند
پر گمشده فرشته همچون مگس به شیره ۳

آباد بر تو، جانا، کز کشتن عزیزان
وه کو خراب کرده آباد صد خضیره ۴

از آفتاب دیدن گر چشم خیره گردد
شد آفتاب چشمم از دیدن تو خیره ۵

گر شانیم بر آتش گویی نشینم او را
فرضم بود نشستن در قعده اخیره ۶

افگنده روز بختم سایه برین شب من
ورنه شبم چنین هم نبود سیاه و تیره ۷

این ناله های زارم بشنید، گفت «خسرو
ز آن تو نیستم من زحمت مبین و حیره » ۸