شماره ۱۶۷۸ - گر باده می خورم به سر من خمار تو

گر باده می خورم به سر من خمار تو
ور در چمن روم به دلم خارخار تو ۱

خون شد ز نالشم جگر سنگ و همچنان
با سنگ خویشتن دل با استوار تو ۲

از دیدن تو مست و خرابم تمام روز
جان می کنم تمام شب اندر خمار تو ۳

بیرون جهان سمند که پیشت به صد هوس
مردن به پای خویشتن آید شکار تو ۴

دل راتب غم تو چو بی من نمی خورد
شرمنده دلم من و دل شرمسار تو ۵

عمرم به یاری سگ کوی تو شد به سر
روزی نگفتیش که چگونه ست یار تو ۶

داغ تو دارم ار نکنم خدمتی دگر
کم زانکه با زمین برم این یادگار تو ۷

بهر کدام روز بود عقل و جان و دل
گر این متاع خرج نگردد به کار تو ۸

صد پاره شد چو غنچه دل خسرو و هنوز
باری گلی کشفت مرا در بهار تو ۹