شماره ۱۳۸۴ - از دو زلف تو شکن وام کنم

از دو زلف تو شکن وام کنم
وز برای دل خود دام کنم ۱

از پی آنکه به رویت نرسد
چشم بد را به سخن رام کنم ۲

تا تو ننمایی رو، گیرم زلف
تا رخت چاشت کند، شام کند ۳

چشم از زلف سیاه تو کشم
گله از محنت ایام کنم ۴

از تو صد جور و جفا می بینم
با که گویم، به که پیغام کنم؟ ۵

دل ندارم که نهم بر دگری
هم ز زلف تو مگر وام کنم ۶

بوسه خواهیم، وگر تند شوی
خویشتن را عجمی نام کنم ۷

نیست حلوای تو بهر خسرو
چه بدان لب طمع خام کنم! ۸