شماره ۱۳۸۲ - توبه دیرینه را می بشکنم

توبه دیرینه را می بشکنم
ساقیا، در ده شراب روشنم ۱

ساقیم، گر چون تو بت رویی بود
توبه چبود، مهر ایمان بشکنم ۲

وقتی آید عاشق از مستی خویش
آنکه زان می مست میرد، آن منم ۳

دامنم از گریه خون آلود چیست؟
من که با یوسف، به یک پیراهنم ۴

پرسیم «کاندر چه حالی، بازگوی؟»
اینک از اقبال تو جان می کنم ۵

هر نفس آهی کشم، وز روز بد
روزگار خویش را آتش زنم ۶

زندگی و مردن من چون ز تست
تهمت جان چیست، باری بر تنم؟ ۷

بار عشقت بس پذیرم منتی
بار سر گر کم کنی از گردنم ۸

گفت خسرو سوزشی دارد، از آنک
بلبل دامم، نه مرغ گلشنم ۹