شماره ۱۲۲۶ - خیز که جلوه می کند چهره دلگشای گل

خیز که جلوه می کند چهره دلگشای گل
عالم بیخودی خوش است خاصه که در هوای گل ۱

نافه گشای بوستان سکه به نام گل زده
خطبه بلبلان همه نیست مگر ثنای گل ۲

تاج مرصع آورد شاخ ز هر شکوفه ای
تحت زمردین زند بخت به زیر پای گل ۳

ابر دو اسبه می رود بهر نظاره چمن
سرو پیاده می شود پیش در سرای گل ۴

حیف بود که ماه و گل خوانمت از سر هوس
ای تو به از هزار مه چند بود بقای گل ۵

مستی ما به بوی تو بهر خدا چه جای می
شادی من به روی تو، بی تو جهان چه جای گل ۶