این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن می‌گوید. او با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند زلف سیاه، شمشیر، ماه و چشم خسرو، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که حتی اگر معشوقش را با شمشیر هم نگه دارند، باز هم زیبایی او غیرقابل انکار است و حتی ماه نیز در مقایسه با او کم‌می‌آورد.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و تصاویر شاعرانه پیچیده است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
شماره ۱۱۷۱ - رغم آن دل که نگهدارندش
زیر آن زلف سیه دارندش ۱
مشک بی زلف تو نتواند بود
گر به شمشیر نگهدارندش ۲
بر رخ خوب تو ماند چیزی
مه اگر زیر کله دارندش ۳
در زمان سر بنهد بر پایت
پایت ار بر سر مه دارندش ۴
چشم خسرو به گه آمدنت
منتظر بر سر ره دارندش ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
