شماره ۱۱۰۰ - در عشق باز خود را دیوانه کردم از سر

در عشق باز خود را دیوانه کردم از سر
یارب، فرو مبادا این می که خوردم از سر ۱

سربهر خاک گشتن پیش درش نهادم
چه جای آنکه، یاران روبند گردم از سر ۲

مهره ز تن جدا شد، در تن ز هجر جانان
عشق و بلا ازین پس بازنده کردم از سر ۳

خواهم شد امشب آن سو می بایدم ازان رو
ای گریه، سرخ گردان رخسار زردم از سر ۴

جانا، بهار حسنت آغاز سبزه دارد
شد وقت آن که اکنون دیوانه گردم از سر ۵

مطرب به نوک غمزه بگشای سینه من
بخراش ریش کهنه، کن تازه دردم از سر ۶

رفت آنکه بود خسرو نیکو ز شاهد و می
ای دل، گواه باشی کاقرار کردم از سر ۷