شماره ۸۹۴ - مهی گذشت که چشمم خبر ز خواب ندارد

مهی گذشت که چشمم خبر ز خواب ندارد
مرا شبی ست سیه رو که ماهتاب ندارد ۱

به جان دوست که مرده هزار بار به از من
که باری از دل بدخوی من عذاب ندارد ۲

تو ای که با مه من خفته ای به ناز، شبت خوش
منم که روز مراد من آفتاب ندارد ۳

چه گویمت که بخوابم بس است دیدن رویت
مخند بیهده بر بیدلی که خواب ندارد ۴

نه عقل ماند و نه دانش، نه صبر ماند و نه طاقت
کسی چنین دل بیچاره خراب ندارد ۵

به کوی تو همه روی زمین به گریه بنشستم
هنوز بر در تو روی زردم آب ندارد ۶

ز حال خسرو پرسی، چه پرسیش که ز حیرت
به پیش روی تو جز خامشی جواب ندارد ۷