شماره ۷۰۲ - روزها شد که ز تو بوی وفایی نرسید

روزها شد که ز تو بوی وفایی نرسید
وز سر کوی توام باد صبایی نرسید ۱

چاک شد پیرهن عمر به صد نومیدی
دست امید به دامان قبایی نرسید ۲

در بیابان طلب بخت پریشان کردم
گرد آمد همه عمر و به جایی نرسید ۳

چشم گستاخ به نظاره روی تو بماند
لب محروم به بوسیدن پایی نرسید ۴

اندر آن روز که بالای توام بر جان زد
وه که بر سینه چرا تیر بلایی نرسید ۵

تن بیمار مرا خاک درت خوش بادا
که به پرهیز بمرد و به دوایی نرسید ۶

همه عالم ز جمال تو نصیبی بگرفت
چه توان کرد، اگر بخش گدایی نرسید ۷

ما که باشیم که ناخوانده به کویت آییم؟
مگسان را گهی از کاسه صلایی نرسید ۸

تازه بادات گلستان جمالت هر روز
گر چه با خسرو ازان برگ گیایی نرسید ۹