شماره ۵۳۷ - لب از تو وز شکر پیمانه ای چند

لب از تو وز شکر پیمانه ای چند
رخ از تو وز ختن بتخانه ای چند ۱

چو در پیمودن آری خرمن حسن
روان کن سوی ما پیمانه ای چند ۲

درازی هست در موی تو چندان
که می باید به هر مو شانه ای چند ۳

بیازارد گرت زان شانه مویی
به پیشت بشکنم دندانه ای چند ۴

سر آن روی آتشناک گردم
بیاید شمع را پروانه ای چند ۵

به زلف و عارضت دلهای سوزان
شب است و آتش و دیوانه ای چند ۶

مخسپ امشب که از بی خوابی خویش
بگویم پیش تو افسانه ای چند ۷

ز چشمم دانه دانه می چکد آب
چو مرغان قانعم با دانه ای چند ۸

خوشم با عشق تو بی عقل و بی جان
نگنجد در میان بیگانه ای چند ۹

بر آگرد دلم کز جستجویت
مرا هم کشته شد ویرانه ای چند ۱۰

براتم کن ز لب بوسی و بنویس
هم از خون دلم پروانه ای چند ۱۱

وگر نیشی زند از غمزه مست
ز خسرو بشنود افسانه ای چند ۱۲