شماره ۵۰۷ - سروی چو تو در خلخ و نوشاد نباشد

سروی چو تو در خلخ و نوشاد نباشد
این نازکی اندر گل و شمشاد نباشد ۱

چون تو خوشی، ای دوست، به ویرانی دلها
آبادتر آن سینه که آباد نباشد ۲

غمها خورم و ناله به گوشت نرسانم
کاسوده دلان را سر فریاد نباشد ۳

گفتی که سرت خاک کنم بر سر این کو
ای خاک بر آن سر که بدین شاد نباشد ۴

آن روز مبادا که کنم از تو فراموش
هر چند که روزیت ز من یاد نباشد ۵

معذور همی دارمت، از جور کنی، زانک
در مذهب خوبان روش داد نباشد ۶

مگریز ز درماندگی جان اسیران
کانجا که تو باشی، دلی آباد نباشد ۷

طعنه مزن، ای زاهد، اگر توبه شکستم
صد توبه کند عاشق و بنیاد نباشد ۸

جان بر تو فرستم که ازان سوی که دل رفت
در بردن اگر کاهلی از باد نباشد ۹

هر چند که خسرو به سخن می نبرد دل
چون نرگس جادوی تو استاد نباشد ۱۰