شماره ۴۰۰ - لطافت تو چنان در خیال ما بنشست

لطافت تو چنان در خیال ما بنشست
که تا به حشر نخواهد دل از کمند تو رست ۱

زبون چشم زبون گیر تو شدم، چه کنم؟
چه حیله سازد هشیار پیش مردم مست ۲

ز کشته پر شده شهر و کشنده پیدا نی
دهان تنگ تو پیدا شده ست، میری هست! ۳

مرا نگینه دل کز گزند ایمن بود
فتاد و سنگ جفای تو باز خورد و شکست ۴

شکسته طره تو از کجاست، از دل من؟
چنین بود، چو کند کس خرابه را دربست ۵

چرا پیاله خون می دهی مرا هردم
چنین که می رسد از جور چرخ دست به دست ۶

بیا چو آب خضر تا ببینیم در پای
بسان خاک که در پای آب گردد پست ۷

اگر ز خسروت آزار بود، تازه مکن
مکاو ریش کهن را چو سر بهم پیوست ۸