شماره ۳۸۲ - بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت

بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت
به خوش دلی و طرب روی دوستان بشکفت ۱

بدان صفت که گل از باد نشکفد به چمن
ز باده باده کشان را بهار جان بشکفت ۲

به دیده پرس که آبش چو آب در غلطید
ز می چو عارض خوبان دلستان بشکفت ۳

گل از شراب بدانسان که بشکفد در جام
به کوی دوست گل از خون عاشقان بشکفت ۴

بتان بترس قدم می نهند بر لاله
که همچو شعله آتش به بوستان بشکفت ۵

ز بس که غنچه دم بسته از صبا دم زد
درون پوست نگنجید و در زمان بشکفت ۶

چنان که گل به خوی مصطفی شکفت به خاک
رخم ز سوزن خاک ره بتان بشکفت ۷

نسیم مشک جهان گیر شد، چو خسرو را
ز یاد مدحت تو غنچه در دهان بشکفت ۸