شماره ۳۷۶ - صبا کو به بوی تو جان پرور است

صبا کو به بوی تو جان پرور است
دل خلق را سوی تو رهبر است ۱

به دنباله زلف مگذار کار
دلی را کز آن زلف در هم تر است ۲

برون بر ازین چشم پر خون من
که از خون چرا آستانت تر است ۳

سراندازیم به که رانی ز در
که سر بی در دوست درد سر است ۴

دریغ است خاک درت بر سرم
که این سر نه لایق بدان افسر است ۵

زهی طعن جاوید خورشید را
که گویند معشوق نیلوفر است ۶

مگس قند و پروانه آتش گزید
هوس دیگر و عاشقی دیگر است ۷

بمیرم درین سوز من عاقبت
که هیزم پس از شعله خاکستر است ۸

کجا یابم آن خانه ویران شده
که هر شب به جان خراب اندر است ۹

چه داند ملک خفته، در خواب ناز
که نالان کدامیش در پیش در است ۱۰

ز در باری دیده خسرو مرنج
که خود عاشقان را همین زیور است ۱۱