شماره ۳۴۷ - شوق توام باز گریبان گرفت

شوق توام باز گریبان گرفت
اشک دوان آمد و دامان گرفت ۱

سهل بود ترک دو عالم، ولی
ترک رخ و زلف تو نتوان گرفت ۲

جان منی، بی تو نفس چون زنم
زانکه مرا بی تو دل از جان گرفت ۳

هر که چنین فرصتی از دست داد
بس سر انگشت به دندان گرفت ۴

عارض او تا بدر آورد خط
خرده بسی بر مه تابان گرفت ۵

خال تو بر لعل لبت دست یافت
مورچه ای ملک سلیمان گرفت ۶

دل طلب کعبه روی تو کرد
حلقه آن زلف پریشان گرفت ۷

ما و می و طرف گلستان و یار
باد صبا طرف گلستان گرفت ۸

بی مه رخسار و شب زلف او
خاطرم از شمع شبستان گرفت ۹

خسرو بیدل ز دو عالم برست
وز دو جهان دامن جانان گرفت ۱۰