شماره ۲۲۶ - روزگاریست که در خاطرم آشوب و فلانست

روزگاریست که در خاطرم آشوب و فلانست
روزگارم چو سر زلف پریشانش از آنست ۱

در همه شهر چو افسانه بگفتند زن و مرد
قصه ما که برانیم که از خلق نهان است ۲

همچنان در عقب روی نکو می رودم دل
گر همی خواند، وگرنه، چه کند، موی کشانست ۳

گنه از جانب ما می کند و می شکند عهد
هر چه فرماید، گر چه نه چنانست، چنانست ۴

حاکم است، ار بکشد، ور نکشد، یا بنوازد
چه کنم، بر سر مملوک خودش ترک روانست ۵

ما همانیم که بودیم و ز یادت به ارادت
یار مشکل همه آنست که با ما نه همانست ۶

می رود غافل و آنگه نکند نیز نگاهی
زان که خسرو ز پیش نعره زنان جامه درانست ۷