شماره ۱۷۴ - چشمم که بر روی تو فتاده ست

چشمم که بر روی تو فتاده ست
بر آفت خود نظر نهاده ست ۱

راهیست برای بردن جان
ابروی کجت میان گشاده ست ۲

خط تو درونه مرا سوخت
شک نیست کز آفتاب زاده ست ۳

زلفت سر و پا شکسته زانست
کز سرو بلند او فتاده ست ۴

انصاف من شکسته بستان
زان طره که داد ظلم داده ست ۵

گفتی ز لبم بنوش باده
خون می نوشم، چه جای باده ست ۶

خسرو ز تو بی قرار با تست
دل را چه کنم که خود مراد است ۷