این شعر عاشقانه و عارفانه از حافظ، با زبانی پراحساس و تصاویر زیبا، به بیان عشق و ستایش معشوق می‌پردازد. شاعر از صبا می‌خواهد که بوسه‌ای از جانب او به معشوق برساند، حتی اگر باعث رنجش او شود. او معشوق را چنان زیبا و جذاب توصیف می‌کند که حتی کعبه، قبله‌گاه عالم، در مقابل او کوچک می‌شود. شعر پر از اشارات عرفانی و تمثیل‌های زیبا است که عشق زمینی و آسمانی را در هم می‌آمیزد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات و تمثیل‌ها ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
شماره ۵۲ - ای صبا، بوسه زن ز من در او را
ور برنجد، لب چو شکر او را ۱
چون کسی قلب بشکند که همه کس
دل دهد طره دلاور او را ۲
زان نمیرند کز نظاره رویش
چشم پر شد غلام و چاکر او را ۳
کعبه گر هست قبله همه عالم
چه خبر زان شرف کبوتر او را ۴
تو خط من چو تو به سبزه خرامی
خاک ریزد صبا خط تر او را ۵
روی سوی سرو تا فرو بنشیند
زانکه بادیست هر زمان سر او را ۶
دل مده غمزه را به کشتن خلقی
حاجت سنگ نیست خنجر او را ۷
چون بسی شب گذشت و خواب نیامد
ای دل، اکنون بجو برادر او را ۸
خسروا، بوسی از لبت چو در او
شو به گریه آستانه در او را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
