شماره ۴۸ - شفاعت آمدم، ای دوست، دیده خود را

شفاعت آمدم، ای دوست، دیده خود را
کز او مپوش گل نودمیده خود را ۱

رسید خیل غمت ورنه ایستد جانم
کجا برم بدن غم رسیده خود را ۲

به گوش ره ندهی ناله مرا، چه کنم؟
چو ناشنیده کند کس شنیده خود را ۳

به رو سیاهی داغ حبش مکن پر رو
مر این غلام درم ناخریده خود را ۴

چنین که من ز تو لب می گزم کم ار گویی
که مرهمی برسانم گزیده خود را ۵

گسست رشته صبرم چگونه بردوزم
شکاف دامن ده جا دریده خود را ۶

به چاه شوق فرو مانده ام، خداوندا
فرو گذاشت مکن آفریده خود را ۷

پریدن دلم این بود کز توام نبرد
کنون به دام که جویم پریده خود را؟ ۸

درآی باز به تن، ای دل پر آتش من
بسوز این تن محنت کشیده خود را ۹

ز باد زلف تو شوریده بود، ازان خسرو
به باد داد دل آرمیده خود را ۱۰