شماره ۴۶ - زمانه حله نو بست روی صحرا را

زمانه حله نو بست روی صحرا را
کشید دل به چمن لعبتان رعنا را ۱

هوای گل ز خوشی یاد می دهد، لیکن
چه سود چون تو فرامش نمی شوی ما را ۲

ز سرو بستان چندین چه می پرد بلبل
مگر ندید جوانان سرو بالا را ۳

چو می خوری به سرم نیز جرعه می ریز
که مردمی نبود باده نوش تنها را ۴

فروختم به یکی جرعه گنج عقل، آری
شرابخواره نبیند کساد کالا را ۵

نسیم باد صبا از برای جلوه باغ
کشید بر رخ رنگین حریر دیبا را ۶

زمین ز سبزه رنگین به چرخ می ماند
به تار موی بیاویخت جان اعدا را ۷

ز فر مدح تو صد منت است بر خسرو
ضمیر مدح سرا و زبان گویا را ۸