خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ، عشق و مستی معنوی را ستایش می‌کند و از یار نغز و باده‌ی مغزتر سخن می‌گوید. شاعر از محبت و دوری از اغیار می‌گوید و به دنبال وصل و جستجوی معشوق است. همچنین، اشاره‌ای به انتقاد مدعیان و تسخیر همگان توسط عشق دارد.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه‌ای است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، اشاره‌های غیرمستقیم به مستی و مفاهیم عمیق فلسفی دارد که درک آن‌ها به بلوغ فکری نیاز دارد.
غزل ۱۵۰ - از باده مغز تر کن و آن یار نغز جو
از باده مغز تر کن و آن یار نغز جو
تا سر رود بسر رو و تا پا بپا بپو
بر نقش ما سوا خط بطلان بیا بکش
از لوح دل محبت اغیار رو بشو
یاران ز باده سرخوش و در سر ترا خمار
جامی بزن بطرف چمن نوگلی ببو
چون یاد دوست میرود اندر ملامتم
ای مدعی هر آنچه توانی بگو بگو
خاصان و عامیان همه را شور او بسر
ترسا و پارسا همه را رو بسوی او
در دیر و در حرم بکنشت و کلیسیا
در جستجوش ره سپر اسرار کو بکو
تا سر رود بسر رو و تا پا بپا بپو
بر نقش ما سوا خط بطلان بیا بکش
از لوح دل محبت اغیار رو بشو
یاران ز باده سرخوش و در سر ترا خمار
جامی بزن بطرف چمن نوگلی ببو
چون یاد دوست میرود اندر ملامتم
ای مدعی هر آنچه توانی بگو بگو
خاصان و عامیان همه را شور او بسر
ترسا و پارسا همه را رو بسوی او
در دیر و در حرم بکنشت و کلیسیا
در جستجوش ره سپر اسرار کو بکو
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۴۹ - حرف اغیار دغا در حق یاران مشنو
گوهر بعدی:غزل ۱۵۱ - راه عشق است و بهرگام دوصد جان بگرو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
