غزل ۱۰۹ - ز جهان بود وجود تو غرض

ز جهان بود وجود تو غرض
گل عرض بوده و بود تو غرض

گرچه مسجود ملک شد آدم
بود از آن سجده سجود تو غرض

زین همه شاهد و مشهود بود
ذوق را شهد شهود تو غرض

گرچه دستان زن گل شد بلبل
داشت در پرده سرود تو غرض

آنچه کالاکه در این بازار است
هست سرمایه و سود تو عرض

بزم آرا و چمن پیرا را
در دو کون است و رود تو غرض

گرچه نعت گل و نسرین میگفت
داشت اسرار درود تو غرض