خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از معشوق خود به عنوان موجودی بی‌نظیر و الهی یاد می‌کند. او زیبایی‌های معشوق را با عناصر بهشتی مقایسه می‌کند و عشق و بندگی خود را به نمایش می‌گذارد. همچنین، اشاره‌ای به داستان یعقوب و پیراهن یوسف دارد که نمادی از عشق و اشتیاق است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن نیاز دارد. همچنین، برخی اشارات عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
غزل ۱۰۷ - مه آیینه داری است از طلعتش
مه آیینه داری است از طلعتش
قیامت نموداری از قامتش
صفای ارم نزهت باغ خلد
همه مستعار است از صفوتش
ملیحان و کان ملاحت تمام
بود زیر بار حق نعمتش
بقد سر و آزاد در بندگیش
یکی خانه زادیست در ساحتش
همانا که یعقوب در پیرهن
شنیده است یک شمه از نکهتش
ببزمش دلاشمع نامحرم است
کجا باریابی تو در حضرتش
ز بس داغش اسرار دارد بدل
نروید بجز لاله از تربتش
قیامت نموداری از قامتش
صفای ارم نزهت باغ خلد
همه مستعار است از صفوتش
ملیحان و کان ملاحت تمام
بود زیر بار حق نعمتش
بقد سر و آزاد در بندگیش
یکی خانه زادیست در ساحتش
همانا که یعقوب در پیرهن
شنیده است یک شمه از نکهتش
ببزمش دلاشمع نامحرم است
کجا باریابی تو در حضرتش
ز بس داغش اسرار دارد بدل
نروید بجز لاله از تربتش
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۰۶ - دوش بگوشم رساند نکتهٔ غیبی سروش
گوهر بعدی:غزل ۱۰۸ - کم اسی صیاد فی جوالقفص
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
