در این بیت، توصیفی شاعرانه از لحظهای ارائه میشود که نقاب از چهرهی معشوق کنار میرود و چنان زیباییاش نمایان میشود که حتی سپند (نماد نور و تقدس) از جای خود برمیخیزد و فراموش میشود.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و شناختی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده مانند 'سپند' و 'نقاب' برای مخاطبان کمسنوسال ممکن است نامفهوم باشد.
شماره ۳۶۹ - در آن محفل که برخیزد نقاب از روی گلپوشش
سپند از جای خود برخاستن گردد فراموشش ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.