شاعر از عشق به فردی با چهرهای گندمگون میگوید که عقل و هوش او را ربوده و باعث نابودی زندگیاش شده است. او این فرد را به عنوان شخصی فریبنده توصیف میکند.
متن دارای مفاهیم عاطفی پیچیده و استعارههای شعری است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار میباشد. همچنین ممکن است نیاز به توضیح برخی اصطلاحات و مفاهیم ادبی داشته باشد.
شماره ۳۶۵ - یار گندم گون جوی نگذاشت در من عقل و هوش
خرمنم را سوخت این گندم نمای جوفروش! ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.