در این بیت، شاعر بیان میکند که روشندلان (احتمالاً عاشقان یا سالکان) به سوی معشوق یا محبوب خود روی میآورند و از ابروی او به عنوان منبع الهام و شادی یاد میکنند، به گونهای که هر نگاه به ابروی او را مانند دو عید (منبع شادی و برکت) میدانند.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای درک کامل نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی داشته باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای سنین پایین قابل درک نباشد.
شماره ۳۲۲ - روشندلان که قبله خود روی او کنند
در هر نظر دو عید ز ابروی او کنند ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.