در این متن شاعر از تبسم و شادی سخن میگوید که مانند بادهای گرانبها روح را گرم میکند و با اشتیاق درونی، گوهری مانند یاقوت را میسوزاند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان پیچیده و کهن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۵۷ - تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزد
ز آب آتشین خویشتن یاقوت وا سوزد ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.