خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن شاعر از تبسم و شادی سخن می‌گوید که مانند باده‌ای گرانبها روح را گرم می‌کند و با اشتیاق درونی، گوهری مانند یاقوت را می‌سوزاند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان پیچیده و کهن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۵۷ - تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزد
تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزد
ز آب آتشین خویشتن یاقوت وا سوزد ۱
ز آب آتشین خویشتن یاقوت وا سوزد ۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۵۶ - دلم چون برگ بید از حرف بی هنگام می لرزد
گوهر بعدی:شماره ۲۵۸ - اگر مهر خموشی زان لب شیرین بیان خیزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
