این شعر بر ضرورت از بین بردن خودبینی و غرور تأکید دارد و بیان میکند که تا زمانی که فرد به خود مشغول است، در حقیقت در شرک باقی میماند. تنها با از خود گذشتگی و رسیدن به حالت «بیخودی» است که میتوان از ادعاهای پوچ و غرور بیاساس دوری کرد.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با مضامین خودشناسی، غرور و از خودگذشتگی ارتباط برقرار کنند.
خودبین
با دعوی پوچ خود، معلق نزنی
تا خود بینی تو، مشرکی بیش نهای
بیخود بشوی که لاف مطلق نزنی
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.