شاعر در این ابیات از فاطی میخواهد که اگر از طارم اعلا (مکانهای بلند) گذر میکند، از خاک و ثریا نیز بگذرد. سپس اظهار میکند که بعید است کسی که اسیر دیو نفس (هوای نفس) است، بتواند از راه دنیوی به سوی تدلی (سقوط یا نزول) گذر کند.
متن شامل مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. درک عمیق این ابیات نیاز به آشنایی با ادبیات عرفانی و فلسفی دارد.
اسیر نفس
از خاکْ گذشته، از ثریا گذری
هیهات که تا اسیر دیو نفسی
از راه دَنی سوی تَدَلّی گذری
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.