این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و یاد معشوق سخن میگوید. معشوق هم مایه غم و هم شادی شاعر است و وجودش مانند درخت آزادی توصیف شده است. شاعر از معشوق میخواهد که حجاب از چهره بردارد و خود را آشکار کند، چرا که او را اصل و اساس همه خرابیها و آبادیهای خود میداند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک کامل نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
یاد تو
سرو قد تو نهال آزادی من
بردار حجاب از رخ و رو بگشای
ای اصل همه خراب و آبادی من
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.