شاعر خود را موجودی کوچک و ناچیز (پشه و قطره) توصیف میکند و از لطف و عنایت مخاطبش میخواهد تا به موجودی بزرگ و ارزشمند (طاووس و دریا) تبدیل شود. همچنین آرزو میکند با لطف او بتواند مانند فرشتهها پرواز کند و آمادهٔ خدمت به شخصیت بزرگی (شاه طوس) باشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده در شعر، درک آن را برای کودکان دشوار میسازد. این متن برای مخاطبانی مناسب است که توانایی تحلیل و درک مفاهیم انتزاعی را دارند.
قطره
یک قطره ام، از یم تو قاموس شوم
گر لطف کنی، پر بگشایم چو ملک
آماده ی پابوس شه طوس شوم
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.