متن به توصیف عشق و دلدادگی پروانهای میپردازد که به دام شمع افتاده و دلش در غم اسیر شده است. همچنین اشاره میکند که کسی که دیوانهای واقعی در دل نداشته باشد، از جرگه درویشان مطرود میشود.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانهای است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند 'دیوانه دل' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
دام دل
حاشا که رها کند غمش، خانه دل
مطرود شود ز جرگه درویشان
دیوانه وشی که نیست دیوانه دل
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.