شاعر در این ابیات از حالت مستی و هشیاری سخن میگوید و از معشوق میخواهد که او را مست کند و وجودش را در چشم خود بزرگتر ببیند. همچنین، از لطف و کرم معشوق درخواست میکند تا بر هستی او بیفزاید.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و شاعرانهای است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و مفاهیم انتزاعی عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
باده اَلَست
سر مست ز باده الستم بنما
بر نیستیم فزون کن، از راه کَرم
در دیده خود هر آنچه هستم، بنما
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.