شاعر در این شعر به مقایسهای بین چشم معشوق و خورشید جهانتاب میپردازد و از یاد رخ یار و دل آرامیافته میگوید. سپس اشاره میکند که با وجود تن خاکی، رسیدن به ملکوت ممکن نیست و در پایان، از دوست به عنوان «تراب و ربّ الاَرباب» یاد میکند.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای درک کامل، نیاز به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری داشته باشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات ادبی و عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
دل خواب
یاد رخ دلدار و دل خواب کجا؟
با این تن خاکی، ملکوتی نشوی
ای دوست تراب و ربّ الاَرباب کجا؟
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.