شبِ وصل

یک امشبی که در آغوش ماه تابانم
ز هر چه در دو جهان است، روی گردانم

بگیر دامن خورشید را دمی، ای صبح
که مه نهاده سر خویش را به دامانم

هزار ساغر آب حیات خوردم از آن
لبان و همچو سکندر هنوز عطشانم

خدای را که چه سرّی نهفته اندر عشق
که یار در بر من خفته، من پریشانم؟

ندانم از شب وصل است یا ز صبح فراق
که همچو مرغ سحرگاه، من غزلخوانم؟

هزار سال، اگر بگذرد از این شب وصل
ز داستان لطیفش، هزار دستانم

مخوان حدیث شب وصل خویش را، هندی
که بیمناک ز چشمِ بدِ حسودانم