شاعر در این شعر از آرزوهای برآوردهنشده خود میگوید. او میخواست آدم شود، از دنیا بیخبر شود، به محفل عارفان راه یابد، از خود بگذرد، باده عشق بنوشد، و به معشوق نزدیک شود، اما در هیچیک از این آرزوها موفق نشد. در پایان، او از ناتوانی خود در رسیدن به کمال و پاکی سخن میگوید و آرزوهایش را دفنشده در گور میبیند.
این شعر دارای مضامین عرفانی و انتزاعی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار است. همچنین، لحن آن حسرتبار و فلسفی است و ممکن است برای کودکان و نوجوانان جذاب نباشد.
آرزوها
بیخبر از همه عالم شوم؛ امّا نشدم
بر درِ پیرِ خرابات نهم روی نیاز
تا به این طایفه محرم شوم؛ امّا نشدم
هجرت از خویش کنم، خانه به محبوب دهم
تا به اسماء معلّم شوم؛ امّا نشدم
از کف دوست بنوشم همه شب باده عشق
رسته از کوثر و زمزم شوم؛ امّا نشدم
فارغ از خویشتن و واله رخسار حبیب
همچنان روح مجسم شوم؛ امّا نشدم
سر و پا گوش شوم، پای به سر هوش شوم
کز دَم گرم تو مُلهَم شوم؛ امّا نشدم
از صفا راه بیابم به سوی دار فنا
در وفا یار مسلّم شوم؛ امّا نشدم
خواستم بر کنم از کعبه دل، هر چه بت است
تا برِ دوست مکرّم شوم؛ امّا نشدم
آرزوها همه در گور شد ای نفس خبیث
در دلم بود که آدم شوم؛ امّا نشدم
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.