شاعر در این غزل از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید و با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند عطر فروشی، ماه روشن، نسیم سحری و غمزهی معشوق، احساسات خود را بیان میکند. او از درد فراق و نیاز به لطف معشوق مینالد و در نهایت اعلام میکند که حاضر است خرقهی ریاکاری را کنار بگذارد و به عشق حقیقی روی آورد.
متن دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و شناخت ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند میو میخانه ممکن است برای سنین پایین نامناسب باشد.
خُم می
ماه روشنگر بزم است و یا روی نگار؟
ای نسیم سحری، از سر کویش آیی
که چنین روح فزایی و چنین غالیه بار؟
غمزهای تا بگشایی به رُخم راه امید
لطفی ای دوست، بر این دلشده زار و نزار
در میخانه به رویم بگشوده است حریف
ساغری از کف خود بازده، ای لاله عذار
خُم می زنده، اگر ساغری از دست برفت
سر خُم باز کن و عقده ز جانم بردار
بر کَنَم خرقه سالوس، اگر لطف کنی
سر نهم بر قَدَمَت خرقه گذارم بکنار
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.