این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر عشق و شیفتگی شاعر به ساقی و میخانه است. شاعر از عشق به صنم بادهفروش و مستی سخن میگوید و خود را خادم درگاه عشاق میداند. همچنین، او از رهایی از تعلقات دنیوی و رسیدن به آرامش در سایه عشق الهی سخن میگوید.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، اشاره به مستی و مینوشی نیاز به درک بالاتری دارد.
عاشق دلباخته
ساقی باده به کف، جان من آگاه نمود
خادم درگه میخانه عشّاق شدم
عاشق مست، مرا خادم درگاه نمود
سر و جانم به فدای صنم باده فروش
که به یک جرعه، مرا خسرو جمجاه نمود
ماهِ رُخسار فروزندهات ای مایه عیش
بی نیازم به خدا از خور و از ماه نمود
برگ سبزی ز گلستان رُخت بخشودی
فارغم از همه فردوسی(۱) گمراه، نمود
با که گویم غم آن عاشق دلباخته را
که همه راز خود اندر شکم چاه نمود
(۱) منسوب به فردوس به معنی بهشت؛ فردوسی یعنی بهشتی، اهل بهشت.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.