این شعر از حافظ، بیانگر درد عشق، بیوفایی معشوق، و آرزوی وصال است. شاعر از ریا و نفاق صوفیان انتقاد میکند و به می و میخانه به عنوان پناهگاهی از غمهای عشق اشاره میکند.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و انتقادهای اجتماعی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامناسب یا نامفهوم باشد. همچنین، اشاره به شراب و مستی نیاز به درک بالاتری از استعارههای ادبی دارد.
جلوه جام
گر مهربانیم ننماید، جفا کند
صوفی که از صفا، به دلش جلوهای ندید
جامی از او گرفت که با آن صفا کند
دردی ز بیوفایی دلبر، به جان ماست
ساقی، بیار ساغر می تا وفا کند
بیگانه گشته، دوست ز من، جرعهای بده
باشد که یار غمزده را آشنا کند
پنهان به سوی منزل دلدار بر شدم
ترسم که محتسب، غم من بر ملا کند
آن یار گلعذار قدم زد به محفلم
تا کشف راز از دل این پارسا کند
با گیسوی گشاده، سری زن به شیخ شهر
مگذار شیخِ مجلس رندان، ریا کند
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.