این شعر عاشقانهای است که در آن شاعر از عشق و دلدادگی به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که تنها درمان درد عشق، وصال معشوق است. او از راز دل، بیقراری، و پریشانیهای ناشی از عشق میگوید و تأکید میکند که جز معشوق، کسی شایستهی شنیدن این رازها نیست. شاعر همچنین از تنهایی و حیرانی خود در این راه سخن میگوید.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند پریشانی و حیرانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و عاطفی دارد.
محفل دلسوختگان
کیست کاین آتش افروخته در جانش نیست؟
جز تو در محفل دلسوختگان، ذکری نیست
این حدیثیاست که آغازش و پایانش نیست
راز دل را نتوان پیش کسی باز نمود
جز برِ دوست، که خود حاضر و پنهانش نیست
با که گویم که بجز دوست نبیند هرگز
آنکه اندیشه و دیدار به فرمانش نیست
گوشه چشمگشا، بر منِ مسکین بنگر
ناز کن ناز، که این بادیه سامانش نیست
سر خُم باز کن و ساغر لبریزم ده
که بجز تو، سر پیمانه و پیمانش نیست
نتوان بست زبانش ز پریشانگویی
آنکه در سینه بجز قلب پریشانش نیست
پاره کن دفتر و بشکن قلم و دم دربند
که کسی نیست که سرگشته و حیرانش نیست
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.