شاعر در این غزل عاشقانه، از عشق و شیدایی خود به معشوق سخن میگوید. او جایگاه خود را در کنار معشوق میداند و عشق را فراتر از عقل و دانش میپندارد. شاعر از راز و نیازهای عاشقانه و حجابهای میان خود و معشوق میگوید و در نهایت، همه مکانهای مقدس را به یاد معشوق میداند.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.
فتوای من
به خم زلف تو، در میکده ماوای من است
عارفانِ رخ تو جمله ظلومند و جهول
این ظلومیّ و جهولی، سر و سودای من است
عاشق روی تو حسرت زده اندر طلب است
سر نهادن به سر کوی تو، فتوای من است
عالم و جاهل و زاهد، همه شیدای تواند
این نه تنها رقم سرّ سویدای من است
رخ گشا، جلوه نما، گوشه چشمی انداز
این هوای دل غمدیده شیدای من است
مسجد و صومعه و بتکده و دیر و کنیس
هر کجا میگذری، یاد دلآرای من است
در حجابیم و حجابیم و حجابیم و حجاب
این حجاب است که خود، راز معمای من است
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.