خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر بیانگر مقاومت و عادت به رنج‌های زندگی است، به‌گونه‌ای که حتی تلاش دیگران برای ترمیم زخم‌های گذشته بی‌فایدهاست. شاعر با استفاده از استعاره‌های گل و خار، غیرت و مقاومت خود را نشان می‌دهد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی بیشتری نیاز دارد.
شماره ۶۱۷ - گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختن
گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختن
از چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن ۱
ما چو گل با سینه صد چاک عادت کرده ایم
بخیه را بر زخم نتوانی به سوزن دوختن ۲
از چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن ۱
ما چو گل با سینه صد چاک عادت کرده ایم
بخیه را بر زخم نتوانی به سوزن دوختن ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۱۶ - به کویش مشت خاکی می فرستم
گوهر بعدی:شماره ۶۱۸ - مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
