خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از رنج‌ها و داغ‌های درونی خود می‌گوید و احساس تنهایی و بی‌کسی می‌کند. او از می و همت آن تعریف می‌کند که گناهان را به دوش می‌کشد. همچنین از بخت بد خود شکایت دارد که حتی زیبایی‌های زندگی نیز برایش رنج‌آور است.
محتوا شامل مضامین عمیق عرفانی و احساساتی مانند تنهایی، رنج و گناه است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و ممکن است مناسب نباشد.
شماره ۴۸۰ - خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویش
خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویش
نیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش ۱
سر مینای می و همت او را نازم
که گرفته است گناه همه بر گردن خویش ۲
این چه بخت است که هر خار که گل کرد از خاک
در دل آبله من شکند سوزن خویش ۳
نیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش ۱
سر مینای می و همت او را نازم
که گرفته است گناه همه بر گردن خویش ۲
این چه بخت است که هر خار که گل کرد از خاک
در دل آبله من شکند سوزن خویش ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۷۹ - موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟
گوهر بعدی:شماره ۴۸۱ - به گوشه قفس از آشیانه قانع باش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
