خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از دل بی‌تاب خود می‌گوید که گریه‌اش را به ابر بهاری می‌سپارد و از ناصح می‌خواهد که نصیحت‌های بی‌فایده را کنار بگذارد، زیرا دردش با این نصیحت‌ها درمان نمی‌شود.
متن دارای مفاهیم عرفانی و احساسی عمیق است که درک آن ممکن است برای سنین پایین‌تر دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۴۶۷ - ای دل بی تاب زاری واگذار
ای دل بی تاب زاری واگذار
گریه با ابربهاری واگذار ۱
کی ز صندل به شود دردسرم؟
ناصحا این چوبکاری واگذار! ۲
گریه با ابربهاری واگذار ۱
کی ز صندل به شود دردسرم؟
ناصحا این چوبکاری واگذار! ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۶۶ - اقبال، گلی از چمن نیت خیرست
گوهر بعدی:شماره ۴۶۸ - رزق نزدیکان حق آید به پای خویشتن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
