خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از حالات عاشقانه و طبیعت‌گرایانه سخن می‌گوید. او از می‌نوشی و مستی، لاله‌ای که از دل آتش سر برآورده، و مه عید که گم شده بود، یاد می‌کند. همچنین اشاره‌ای به ابروی کمانی دارد که دست به ترکش زده است.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و نمادین است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، اشاره به می‌نوشی و مستی ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شماره ۳۸۷ - می خرامید و صبوح از می بی غش زده بود
می خرامید و صبوح از می بی غش زده بود
لاله ای بود که سر از دل آتش زده بود ۱
ای مه عید کجا گم شده بودی دیروز؟
که کمان ابروی من دست به ترکش زده بود ۲
لاله ای بود که سر از دل آتش زده بود ۱
ای مه عید کجا گم شده بودی دیروز؟
که کمان ابروی من دست به ترکش زده بود ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۸۶ - دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بود
گوهر بعدی:شماره ۳۸۸ - پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
